Ο Ηρώδης

Η σχέσεις μου με τα μωρά έχει τρεις πτυχές, δηλαδή μπορώ να αντιδράσω με τρεις διαφορετικούς τρόπους απέναντι σε ένα μωρό. Αντίδραση πρώτη: "Τι καλό μωρό που είναι!". Μου συμβαίνει όταν ένα μωρό είναι καλό, γλυκό και ήσυχο ή όταν κάνει τα γλυκά, ας τα πούμε κόλπα του, στους μεγάλους. Σε αυτή την περίπτωση γελώ και χαίρομαι με την παιδική αφέλεια και γλυκύτητα του μωρού και δεν υπάρχει απολύτως κανένα πρόβλημα. Είναι η περίπτωση του μωρού - αγγέλου. Αντίδραση δεύτερη: "Τον Ηρώδη, τον ξέρεις;" ή η περίπτωση του μωρού - διαβόλου. Όταν το μωρό κλαίει, οδύρεται, χτυπιέται στο πάτωμα ή όταν κυπριστί "αππώνεται" και κάνει του κόσμου τις μ.... χωρίς αυτές να διαθέτουν την προηγούμενη γλυκύτητα. Τότε το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να δαγκώσω τα χείλη μου για να κρατηθώ και αρχίσω να το κόβω κομματάκια κομματάκια όπως σε πολλά θρίλερ. Ευτυχώς (για εκείνα) προς το παρόν δεν σκότωσα κανένα. Αντίδραση τρίτη: όταν με κοιτάζει κάποιο μωρό χωρίς να κάνει τίποτα. Εκείνη την ώρα το μόνο πράγμα που θέλω είναι να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο μέχρι να σπάσει (το κεφάλι όχι ο τοίχος). Είναι επειδή ανακαλύπτω την παιδική αθωότητα και αγνότητα (αγγλιστί purity) την οποία δυστυχώς έχουμε χάσει. Εκείνη την στιγμή νιώθω τόσο άγριος, τόσο κακός που φοβάμαι τον εαυτό μου. Νιώθω ότι κάπου στην πορεία έκανα κάποιο λάθος και έγινα έτσι. Λυπάμαι που δεν κατάφερα να κρατήσω αυτή την αθωότητα μέσα μου. Αλλά τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Λυπάμαι που όλοι είμαστε κακοί και άγριοι και εξακολουθούμε να ζούμε έτσι. Νιώθω ότι η κοινωνία μας, τόσο σε γενικό όσο και σε ατομικό επίπεδο είναι μια κοινωνία λύκων που γεννούν ανθρώπους που μετατρέπονται σε λύκους. Λυπηρό. Αλλά ευτυχώς κανένα συναίσθημα λύπης δεν κρατάει πολύ.