17η Δεκεμβρίου

Και έφυγα σαν μανιακός από το σπίτι της. Το σαν πλεονάζει. Ήταν η μοναδική μου ευκαιρία να νιώσω ευτυχισμένος έτσι για αλλαγή. Ζήτησα πολλά; Μόνο ένα φιλί. Ένα φιλί. Ήταν πολλά; Την είχα προετοιμάσει εδώ και αρκετό καιρό. Ήξερε πως αισθανόμουν. Ήξερε τι ήθελα να κάνω. Ήξερε ότι θα το έκανα. Την προειδοποίησα. Και δεν μου έφερε αντίρρηση. Ας είναι. Το περίμενα από το καλοκαίρι αυτή τη στιγμή. Και τα πάντα πήγαιναν καλά. Η ευκαιρία ήρθε πιο γρήγορα από ότι την περίμενα. Στο αυτοκίνητο, στο δρόμο για το σπίτι της η καρδία μου κόντευε να σταματήσει από συγκίνηση. Τι ειρωνεία. Κόντευε να σπάσει κι όταν έφευγα. Αλλά όχι από συγκίνηση. Και όλα πήγαν καλά. Έλπιζα να βρω την κατάλληλη στιγμή. Την άφησα στο τέλος. Αφού περάσαμε αρκετή ώρα, ήρθε η ώρα να φύγω. Για να λέμε την αλήθεια ο μόνος λόγος που πήρα το σακάκι μου, δεν ήταν για να διαβάσω όπως της είπα. Ήταν για να με αναγκάσω να την φιλήσω. Είναι η φύση μου να διστάζω. Κακώς, αλλά έτσι είναι. Έπρεπε να με φέρω σε τέτοια θέση ώστε να μην έχω άλλες επιλογές από το ή να φύγω ή να την φιλήσω. Και τα κατάφερα και σ'άυτό. Κι το μόνο που χρειαζόμουν ήταν η υπέρβαση. Μια υπέρβαση που μόνο μια φορά στη ζωή μου έχω κάνει. Μια υπέρβαση που θα έλεγε περίπου "τώρα θα σε φιλήσω" με όλη μου την αγάπη και την ειλικρίνεια. Και την έκανα κι αυτή. Αδύνατον αλλάτην έκανα. Η αλήθεια ήταν ότι η αδερφή της ήταν στο διπλανό δωμάτιο και η μάμα της στο σαλόνι. Μα τον θεό και στο ΒΒC να μας έδειχναν ζωντανά δεν θα με σταματούσε. Αλλά όπως ήταν έφυγε από το δωμάτιο και κατέβηκε στο σαλόνι. Και εγώ την ακολούθησα. Και έφυγα σαν μανιακός από το σπίτι της. Δυστυχώς δεν με ήθελε. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Το μόνο καλό είναι ότι δεν έχω τύψεις. Έκανα ότι μπορούσα και ξέρω ότι δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο. Δεν δείλιασα, ούτε είπα κάτι που δεν ένιωθα. Ήμουν ειλικρινής. Κι αυτό με σκοτώνει. Θα μπορούσα να αντέξω την ευθύνη την δική μου. Αλλά τώρα δεν μπορώ να επιρρίψω ευθύνη ούτε σε μένα, ούτε σε εκείνη. Όταν έφευγα της είπα "σε μισώ". Μακάρι αυτό να ήταν αλήθεια. Μακάρι δηλαδή να μπορούσα. Τότε θα πονούσα μια εβδομάδα, θα την μισούσα για ένα μήνα και μέχρι το Πάσχα θα την είχα ξεχάσει την ιστορία. Αλλά δεν μπορώ. Πρώτον γιατί την αγαπώ όπως είναι και δεύτερον επείδη είναι ο μοναδικός άνθρωπος που μου φέρθηκε πιο εντάξει από όλους. Ο μοναδικός άνθρωπος που μου συμπεριφέρθηκε πιο εντάξει από ότ ιτου συμπεριφέρθηκα εγώ. Θα μπορούσε να το κάνει. Αλλά ξέρω ότι δεν θα έκανε τίποτα που δεν θα το ένιωθε και αυτό την τιμά. Για αυτό δεν την μισώ και γι αυτό (αν και της το λέω μέσα μέσα, η αμαρτία μου είναι) δεν είναι πουτάνα. Της είπα ακόμη ότι με μισώ. Με μισώ διότι θα μπορούσα να την αναγκάσω να με φιλήσει. Αλλά δεν το έκανα διότι δεν το ήθελε και δεν μπορώ να την αναγκάσω να κάνει κάτι που δεν θέλει. Μπορώ να αντέξω την δυστυχία μου, αυτό κάνω εδώ και πολύ καιρό, έχω συνηθίσει. Αλλά δεν θα μπορούσα με τίποτα να αντέξω την δική της δυστυχία. Της είπα ακόμη ότι θα μου το πληρώσει. Εννούσα ότι ελπίζω να μου δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στην ευτυχία. Αλλά θέλω πραγματικά; Αν έφταιγα εγώ, αν δεν έκανα εγώ κάτι σωστά, τότε θα μπορούσα να επανορθώσω. Αλλά αφού εκέινη δεν με θέλει, και έχει κάθε δικαίωμα να μην με θέλει, τότε τι την θέλω την δεύτερη ευκαιρία; Έτσι κι αλλιώς το μόνο που θα καταφέρω είναι να πληγώσω τον εαυτό μου και αυτή τη φορά το φταίξιμο θα είναι όλοδικό μου. Τι θα έκανα αν μου έλεγε ότι τελικά θέλει να με φιλήσει. Η απάντηση είναι ότι ακόμα και 4 τα ξημερώματα να μου το έλεγε, την ίδια κιόλασ στιγμή θα έτρεχα δίπλα της. Ναι, είμαι εντελώς τρελός. Το θέμα που ενοχλεί είναι τι κάνω τώρα. Και είναι το μοναδικό ερώτημα που δεν έχω την απάντηση.