Δημητράκης Καρίτσας

Δημητράκης Καρίτσας. Ένα από όνομα. Όπως τόσα και τόσα. 6 Ιουλίου 2005, Μία απλή ημερομηνία. Όπως τόσες άλλες που ήρθαν και θα περάσουν. Όμως για τον Δημητράκη Καρίτσα η 2:45της 6ης Ιουλίου 2005 ήταν καθοριστική για τη ζωη του. Διότι, η 6η Ιουλίου 2005 ήταν και η τελευταία του μέρα. Ήταν μόλις έντεκα χρονών.
Τα γεγονότα έτσι όπως διαδραματίστηκαν έχουν γραφτεί σε εφημερίδες και ειπωθεί σε τηλεοπτικές εκπομπές. Σίγουρα οι δημοσιογράφοι θα μπορέσουν να αφηγηθούν όλη την ιστορία πολύ καλύτερα από ότι εγώ. Οφείλω όμως για όσους δεν ξέρουν (ή δεν θυμούνται) την ιστορία να αναφερθώ στα γεγονότα.
Πρόπερσι το καλοκαίρι δημοσιοποιήθηκε το πρόβλημα του Δημητράκη Καρίτσα.οεντεκάχρονος από τη Ρόδο είχε χτυπηθεί από τον ιό Κοξάκι και από τον και ήδη από τον Μάρτιο του 2004 νοσηλευόταν στο Ωνάσειο καρδιοχειρουργικό κέντρο. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς του τοποθέτησαν τεχνητή καρδιά λόγω καρδιακής ανεπάρκειας και τον Μάρτιο του 2005 και αφού η κατάσταση είχε επιδεινωθεί επικίνδυνα του τοποθετήθηκε διπλή τεχνητή καρδιά.
Ένα και μοναδικό μόσχευμα θα μπορούσε να τον σώσει. Και το μόσχευμα δεν βρέθηκε. Ο Δημητράκης άφησε την τελευταία του πνοή στις 2:45 της 6ης Ιουλίου 2005 στο δωμάτιο 606 του 6ου ορόου του Ωνασείου καρδιοχειρουργικού Κέντρου. Όσοι τον ήξεραν τον αποκαλούσαν «η ψυχάρα του Ωνασείου». Όλοι τον αγαπούσαν. Πονούσαν όταν πονούσε, γελούσαν όταν γελούσε χαίρονταν κάθε φορά που έβγαινε νικητής από κάθε δυσκολία. «Τι θέλεις να σου φέρω όταν ξανάρθω» τον είχε ρωτήσει ένας δημοσιογράφος. «Τίποτα, τα έχω όλα» του απάντησε ο Δημητράκης
Αυτός ήταν ο Δημητράκης Καρίτσας που έγινε ο ασθενής του δωματίου 606, που καταντησε ένας ακόμη μέσα στους πολλούς, Another brick in the wall που τραγουδούσαν οι Pink Floyd. Και ξεχάστηκε μέσα στην καθημερηνότητα μας.
Και τώρα κάποιοι (ήδη τους ακούω) θα πουν (και δικαιολογημένα) «Καλά ρε φίλε, εντάξει. Κρίμα ήταν το παιδάκι, λυπόμαστε αλλά η ζωή συνεχίζεται. Και στο κάτω κάτω εμείς τι φταίμε»;
Σε αυτό το οφείλω να εξηγήσω τον σκοπό για τον οποίο γράφω για τον Δημητράκη Καρίτσα και που τον θυμήθηκα δύο χρόνια μετά το θάνατό του. Στόχος μου δεν είναι να ευαισθητοποιήσω την κοινή γνώμη για την δωρεά οργάνων. Στόχος μου είναι να δείξω αυτό που κατά τη γνώμη μου είναι το πιο φριχτό και απάνθρωπο στην ίδια την φύση του ανθρώπου. Θέλω να δείξω πόσο εύκολα ξεχνάμε, όχι ως έθνος (αλίμονο, άλλωστε είμαιστε αλλά ως άνθρωποι, ως κοινωνία.
Μόλις δύο χρόνια από τον τραγικό χαμό εντεκάχρονου παιδιού που δεν πρόλαβε καν να ζήσει τη ζωή και μάλιστα λόγω της δικής μας αδιαφορίας ως κοινωνία και κανείς δεν το θυμάται. Ούτε καν ακουστά δεν το γνωρίζει ως όνομα. Όλοι ξεχάσαμε ένα αθώο άνθρωπο, ένα παιδί που χάθηκε τόσο άδικα και αναίτια. Όπως ξεχάσαμε τους νεκρούς από το τσουνάμι, την τρομοκρατική επίθεση στην Οσετία (ποια είναι αυτή;) και τόσες άλες τραγωδίες που ακόμα κι εγώ έχω ξεχάσει. Όπως θα ξεχάσουμε λίαν συντόμως τους νεκρούς της «Helios» και τις πυρκαγιές στην Αχαΐα.
Έχουμε πια την κατάρα τη λήθης και σαν άλλοι λωτοφάγοι έχουμε ξεχάσει πολλά πράγματα. Κι αν κάποιοι «δήθεν» κλαίνε και οδύρονται ότι έχουμε ξεχάσει η γλώσσα μας, την παράδοσή μας, το έθνος μας και ένα σωρό αλλα εγώ θα θίξω το πιο σημαντίκο από όλα: έχουμε ξεχάσει πως να είμαστε άνθρωποι... κι αρχής γενομένης μύρια έπονται. Αφού ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι φυσικό και επόμενο είναι να ξεχάσουμε και τον Δημητράκη.
Όλοι μας έχουμε υψώσει υψηλά τείχη και κλειστήκαμε μέσα. Έχουμε δημιουργήσει τον δικό μας φανταστικό κόσμο και τώρα ζούμε ευτυχισμένοι στην δική μας εικονική πραγματικότητα. Έχουμε την δουλειά μας, πληρονόμαστε καλά, τρώμε, πίνουμε διασκεδάζουμε. Σαν να μην υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται την βοήθειά μας, που κυριολεκτικά πεθαίνουν για αυτή. Άνθρωποι βιώνουν την χειρότερη πλευρά της ζωης από μικροί, που έχουν γνωρίσει τον πόνο. Ανθρωποι που όμως δεν το βάζουν κάτω κι αν ακόμη η καρδιά τους είναι τεχνητή εξακολουθεί να κτυπά ζεστά και δυνατά. Κι όλα ατά την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι «φιλήσυχοι» πολίτες ζούμε την ζωή μας με τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που αφορούν μόνο τον κόσμο εντός των τειχών μας. Το ακόμα πιο τραγικό είναι ότι αυτός ο συγκεκριμένος λαός ευαισθητοποιείται (πάντα δήθεν) κάθε φορά που κάποιος χρειάζεται τη βοήθεια του. Καιτότε με τον Δημητράκη το ίδιο ενδιαφέρθηκε...
Κάποιος υπερβολικά κυνικός θα πει (και με το δίκιο του) «ναι, ζούμε στον κόσμο μας και όντως κοιτάζουμε μόνο τον εαυτό μας, όντως είμαστε δήθεν, όντως προσποιούμαστε ότι ενδιαφερόμαστε και όντως κάνουμε τους καλούς Σαμαρείτες εκ του ασφαλούς. Όμως που είναι το κακό; Γιατί να μην κοιτώ μόνο το συμφέρον μου κι ας καεί ο κόσμος γύρω μου»;
Προβληματίζομαι πάρα πολύ στο θέμα λήθη. Βλέπω γύρω τους ανθρώπους να ζουν τις ζωές τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα το κακό στον κόσμο. Και αναρρωτιέμαι: Αν οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται μόνο για το δικό του μικρόκοσμο, αν αδιαφορεί για τους άλλους, αν πιστεύει ότι μόνο το δικό του συμφέρον υπάρχει κι αν είναι πρόθυμος να θυσιάσει οποιαδήποτε ηθική αξία στο όνομα της καλοπέρασης τότε πόσο εύκολο είναι για κάποιον φιλόδοξο να καρπωθεί την εξουσία;
Και εξηγώ: η κατάσταση που υάρχει σήμερα δεν διαφέρει πολύ από την ίδια κατάσταση που επικρατει και στα δικτατορικά καθεστώτα. Η πνευματική νάρκη, η κατασκευή ή λήθη γεγονότων που οδηγεί στην δημιουργία ψεύτικων κόσμων, η απάθεια και η αδιαφορία βοηθούν τον εκάστοτε δικτάτορα να αποκτήσει εξουσία. Και σήμερα φοβούμαι μήπως κάποιος εκμεταλλευτεί την απάθεια μας για να μας επιβάλει τις θέσεις του.
Ας μη γελιόμαστε. Δημοκρατία δεν σημαίνειαπλώς ψηφίζω και μέχρι εδώ ούτε παρακολουθώ τις κομματικές αντιπαραθέσεις. Δημοκρατία σημαίνει βοήθεια στους συνανθρώπους. Δημοκρατία σημαίνει αφύπνηση και όχι εφησυχασμός. Δημοκρατία είναι να θέλει ο πολίτης να αλλά ξει τα κακώς έχοντα στην κοινωνία, όχι μόνο να τα επισημαίνει. Ο πολίτης που θέλει να λέγεται πολίτης και άνθρωπος κοιτά το συμφέρον όχι μόνο του εαυτού του αλλά και των αδυνάτων και σε τελική ανάλυση όλων. Ο πολίτης δεν αφήνει τον Δημητράκη και τον κάθε Δημητράκη να ξεχαστεί.
Η περίπτωση του Δημητράκη είναι μια στις χιλιάδες των περιπτώσεων συνανθρωπων μας που χρειάζονται την βοήθεια μας. Δυστυχως τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για τον Δημητράκη. Το μόνο που μας απομένει είναι να αποτρέψουμε να έχουμε άλλους Δημητράκηδες. Είναι το ελάχιστοχρέος που έχουμε εμείς οι «καθώς πρέπει» σε ένα 11χρονο παιδι που ζήτησε την βοήθεια μας κι εμείς του στερήσαμε τη ζωή.