"Why does my heart feel so bad"?

Έχω παρατηρήσει ότι τα τελευταία τρία με τέσσερα χρόνια ζω σε μια μόνιμη κατάθλιψη. Για να λέμε και την αλήθεια όμως δεν ξέρω αν είναι όντως κατάθλιψη. Η κατάθλιψη, λένε, είναι μια ανισορροπία χημικών ουσιών στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύ με φοβίζει αυτό (όπως όλα φυσικά). Σκεφτείτε ότι η λύπη μας, ο φόβος μας, η αγάπη μας και το πάθος μας, όλα μας δηλαδή τα συναισθήματα να ήταν αποτελέσματα χημικών ανισορροπιών στον εγκέφαλό μας. Αν είναι έτσι τότε εγώ θα παίρνω ένα χαπάκι και τσουουουπ! πάει η κατάθλιψη. Ή θα παίρνω ένα άλλο χαπάκι και θα χαίρομαι ή θα λυπάμαι θα νιώθω ήρεμος ή θυμωμένος. Δεν θα ήταν υπέροχα έτσι; Να νιώθουμε αυτό που θέλουμε; Τέρμα λοιπόν, οι λύπες για χωρισμούς και θανάτους, τέρμα οι θυμωμένοι άνθρωποι, τέρμα και η κατάθλιψη λοιπόν.
Μέχρι που να έρθει αυτή η ευλογημένη στιγμή που θα μπορώ να ελέγχω τόσο απλά τα συναισθήματα μου, εγώ θα έχω κατάθλιψη. Γιατί έχω κατάθλιψη, θα ρωτήσετε και με το δίκιο σας. Λευκός είμαι (θα μετρούσε σε άλλη εποχή), ελεύθερος είμαι (επίσης), έχω μια καλή οικογένεια, έχω τα προς το ζην (και παραπάνω). Γιατί λοιπόν να νιώθω κατάθλιψη; Είναι παράλογο.
Είναι όμως μια αίσθηση απόρριψης. Ότι δεν ανήκω εδώ, ότι δεν είμαι σαν αυτούς και αυτοί δεν είναι σαν εμένα. Μια ολόκληρη ζωή την πέρασα μόνος μου, χωρίς φίλους, παρέες ή σχέσεις. Όταν είσαι για πολύ καιρό μόνος και αποκομμένος σε κάποια φάση αντιλαμβάνεσαι ότι είναι πολύ αργά για να αλλάξεις, πολύ αργά για να ενταχθείς. Και αναγκάζεσαι να προχωρήσεις (προχωρήσω) μόνος.
Προσπάθησα να κάνω σχέσεις, μην νομίζετε. Αλλά απέτυχαν όλες, μέχρι και την τελευταία. Η αλήθεια είναι οτί έγω έφταιγα. Όταν είσαι μόνος, ακόμη κι όταν υπάρχει ανάγκη να κάνεις σχέση, είσαι μόνος. ακόμη και σε μια σχέση ένιωθα πάλι μόνος. Δεν μου έκανε καμία διαφορά.
Στα ήδη αυξημένα επικοινωνιακά προβλήματα ήρθε καπάκι και η φιλοσοφία. Τώρα μου είναι δύο φορές πιο δύσκολο να κάνω σχέση διότι τώρα σκέφτομαι πολύ περισσότερο μια σχέση από ότι πριν.
Λίγο απ'εδω λίγο απ'εκει μαζεύτηκε ένα βουνό. Ιδίως όταν έχεις μέτρο σύγκρισης. Όταν βλέπεις ότι οι άλλοι είναι ευτυχισμένοι και επικοινωνούν καλύτερα με τους άλλους και είναι ευτυχισμένοι με την σχέση τους διερωτάσαι: "Εγώ γιατί όχι". Και αποτρελαίνεσαι.
Στην αρχη ένιωσα αποτυχημένος (και νιώθω ακόμα). Αποτυχία ιδαιέταιρα εκεί που όλοι οι άλλοι έχουν επιτύχει σε ένα βαθμο. Άρχισα να το σκέφτομαι, και όσο περισσότερο σκέφτεσαι κάτι΄, τόσο περισσότερο η σκέψη σου σε ελέγχει. Σε κάποια φάση έχασα τον έλεγχο και άρχισαν οι αυτοκτονικές τάσεις.
Και εκεί που είπα "ως εδώ ήταν, τέρμα" εκεί πετάχτηκε εκείνη, η, ας την πούμε Ρόζα. Με την κυρία είχαμε να επικοινωνήσουμε κάτι χρόνια και μα το θεό ήταν τελαευταία μου επιλογή. Αφού όλοι οι υπόλοιποι φίλοι μου, μου γύρισα την πλάτη, αυτή νοίαστηκε. Δεν έφυγε όπως τους άλλους, αλλά έμεινε μαζί μου ενώ θα μπορούσε να το κάνει. Δεν ξέρω γιατί. Αλλά ξέρω ότι αν δεν ήταν αυτή, το πιο πιθανόν είναι ότι σήμερα θα γινόταν μνημόσυνο εις μνήμην μου.
Το κακό είναι ότι έφυγε. και τώρα είμαι πάλι μόνος μου μαζί με την κατάθλιψη. Και αναρωτιέμαι "μήπως τελικά δεν είμαι άξιος για την αγάπη; μήπως να το πάρω απόφαση ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα; μήπως τελικά δεν χρειάζομαι τίποτα από όλα αυτά"?
Ειλικρινά δεν ξέρω