Η Αβάσταχτη Βαρύτητα της Σκέψης

Δοκιμάσατε ποτέ σας να σκεφτείτε; Φυσικά θα μου πειτε όλοι σκεφτόμαστε. Όμως δοκιμάστε να προβληματιστείτε για πέντε λεπτά σοβαρά να δείτε την κατάσταση που υπάρχει και θα δείτε τι εννοώ. Το περιβάλλον βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή, η σκιά του πολέμου κρέμμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας, τα παιδιά στην Αφρική που πεινάνε, τους νεκρούς από τισ επιθέσεις αυτοκτονίας, τις ασθένειες και τις μολύνσεις και άλλα πολλά περισσότερα. Πόσες φορες τα σκεφτόμαστε εμείς όμως; Κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, με το Πάσχα αμφίβολο. Σκέφτειτε έναν άνθρωπο που τα σκέφτεται όμως. Έναν άνθρωπο που σκέφτεται τι πρέπει να κάνει και αν πρέπει να κάνει κάτι. Έναν άνθρωπο που μπορεί να σκέφτεται με πέντε διαφορετικούς τρόπους. Που μπορεί να να βρει δίκιο σε δύο αντικρουόμενες απόψεις. Που μπορέι να σκέφτεται και να προβλήματίζεται για το έθνος, την κοινωνία, τον έρωτα, τα παγκόσμια προβλήματα. Πολυ κουραστικό όντως. Σκεφτείτε ότι αυτό το κάνω κάθε μέρα για περίπου τρία χρόνια. Ακόμα και τώρα που το γράφω σκέφτομαι εντατικά. Αυτή η σκέψη μου κόστισε τρεις σχέσεις, τη κοινωνικότητα μου, την σχέση μου με τουσ γονείς μου ακόμη και το πιο μικρό μου χαμόγελο. Ανησυχώ και προβληματίζομαι με το κάθετι. Ποιος από σας θα μπορούσε να το (με) αντέξει; Ακόμα και εγώ νιώθω να καταπλακόνομαι κάτω από αυτό το βάρος. Για αυτό ζηλεύω και μισώ όποιον δεν έχει σκεφτεί τίποτα από όλα αυτά. Ευτυχώς όμως υπάρχει μια κοπέλα που κάνει έστω και για μερικά λεπτά ευτυχισμένο και σε αυτό το διάστημα δεν σκέφτομαι τίποτα. Και εγώ πρέπει να διαλέξω. Μια ευτυχία χωρίς σκέψη ή μια μοναξία με την παρηγοριά των σκέψεων μου; Θα το σκεφτώ.