Το φαινόμενο ΤΙΝΑ

Πριν λίγες ημέρες διάβαζα στην εφημερίδα ένα άρθρο ενός Ιταλού πολιτικού αναλυτή, ο οποίος εξηγούσε αναλυτικότατα το φαινόμενο ΤΙΝΑ (όχι δεν εννοεί την X-TINA Aguilera). Το ΤΙΝΑ, κυρίες και κύριοι είναι αρχικά (εξου και η κεφαλαιογράμματη γραφή) είναι αρχικά των λέξεων There Is No Alternative, ώπερ εστί μεθερμινευόμενον Δεν Υπαρχει Καμία Εναλακτική.
Επειδή ο κύριος ήταν πολιτικός αναλυτής, ανάλυσε το φαινόμενο ΤΙΝΑ με βάσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων. Υποστήριζε, λοιπόν ότι η παγκόσμια πολιτκή καθορίζεται βάσει συγκεκριμένης στρατηγικής και ότι πλέον οι κυβερνήσεις δεν κυβερνάνε αλλά ακολουθούν την προσχεδιασμένη πολιτική που σχεδιάστηκε (αφήνει να εννοειθεί από μεγαλοκεφάλαια). Στην πραγματικότητα, συνεχίζει, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, τουλάχιστον ως προς την διακυβέρνηση διότι όποια κυβέρνηση εκλεγεί, θα ακολουθήσει (με το καλό ή το άγριο) τις βουλήσεις των κεφαλαίων.
Ως παράδειγμα ανέφερε την πολιτική που θα ακολουθήσει η Ελλάδα όσον αφορά το ζήτημα ονομασίας της Πρώην Γιουκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Όποια κυβέρνηση και αν εκλεγεί στην Ελλάδα, λέει, θα αναγνωρίσει στην ονομασία της ΠΓΔΜ το όνομα Μακεδονία διότι υπάρχουν υψηλα κλιμάκια που πιέζουν ασύστολα την ελληνική πλευρά Το αν θα είναι σύνθετη ονομασία, αναφέρει ότι είναι ψιλά γράμματα. Το θέμα είναι ότι There Is No Alternative για την ελληνική πλευρά στο Μακεδονικό ζήτημα.
Και στο κάτω κάτω, συμπληρώνω εγώ, ξέρετε καμία χώρα που να υπερασπίζεται μόνη της τα συμφέροντα της και να τα καταφέρνει; Μήπως όλη υφήλιος δεν είναι λίγο πολύ ένα αμερικανικό προτεκτοράτο; Η μήπως έχουμε την αυταπάτη ότι υπάρχει ανεπτυγμένο κράτος που να μην δίνει λογαριασμό στις Η.Π.Α; Τελικά όντως είτε σε μικρό, είτε σε μεγάλο βαθμό δεν υπάρχει εναλακτική. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα υπάρξουν διαβουλεύσεις και διαπραγματεύσεις για να πειστούμε να ακολουθήσουμε το ρεύμα. Στην χειρότερη παίζει το εμπάργκο και μια επίθεση.
Όμως αυτό που με προβληματίζει είναι αν αυτό το (τραγικό) φαινόμενο επηρεάζει μόνο την πολιτική ζωή και όχι τους υπόλοιπους τομείς της απλής, καθημερινής και αμέριμνης ζωής μας. Αλλά φευ φίλες και φίλοι.
Θυμάμαι από μικρο με είχαν μεγαλώσει με την πλέον αντιφασκόμενη, σύμφωνα με τον συγγραφέα Νίκο Δήμου, ιδεολογία που ακούει στο όνομα: Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός. Και μετά αφού με γαλουχήσανε με τις αξίες του ένθερμου πατριώτη που μισεί τους «βάρβαρους» και του ευσεβούς χριστιανού που αγαπά όλο τον κόσμο με στείλανε στο σχολείο.
Εκεί να δείτε εναλλακτικές. «Πρέπει να είσαι πρώτος στα μαθήματα, να διαβάζεις πολύ, πρέπει να μορφωθείς, να μάθεις γράμματα για να τσιμπήσεις καμιά δουλειά στο δημόσιο να μην σε τρώει το κρύο και το αγιάζι σαν τους χτίστες, να πάρεις και ένα σπίτι να μην σε τρώνε τα νοίκια (τι νοίκια να πληρώνω 9 χρονών παιδί;;;;), να κάνεις και οικογένεια κτλ κτλ κτλ». Πέραν από το όνειρο που έχει ο μέσος γονιός για το παιδί του και τις πρωτοποριακές απόψεις του για την χρησιμότητα της παιδείας υπάρχει και η άλλη εναλλακτική λύση (όταν το παιδί δεν ακούει την φωνή της λογικής»): «δεν χρειάζεται να είσαι πρώτος μαθητής, εμείς σ’αγαπάμε όπως είσαι, αλλά αν δεν διαβάσεις και βγεις πρώτος δεν θα σου πάρω το ποδήλατο που θες». Και μετά σου λένε ότι ο εκβιασμός είναι ποινικό αδίκημα...
Όταν το παιδί φτάσει σε μια πιο ώριμη ηλικία και έρχεται η στιγμή να επιλέξει τον κλάδο του υπάρχουν εναλλακτικές; Σίγουρα περισσότερο από άλλες φορές. «τι μαθήματα να πάρω;» «’Η Η\Υ ή Οικονομικά διότι μόνο αυτά τα επαγγέλματα έχουν μέλλον στην αγορά εργασίας. Ίσως και δικηγόρος ή γιατρός για να έχω κοινονικό status». «Τι θα πει θες να γίνεις φιλόλογος; Για να μέινεις δέκα χρόνια αδιόριστος;»
Στην αγορά εργασίας τα πράγματα στενεύουν διότι κυριολεκτικά είναι μονοδρομος. Και το όνομα του Μεσσία που θα σώσει τον εργαζόμενο είναι: Δημόσιος τομέας. Όλοι (και εννοώ όλοι) θέλουμε να μπούμε σε αυτόν τον... τιμημένο τομέα που θα μας απαλλάξει από όλα τα δεινά και θα μας (χρυσο)πληρώνει για να ξύνουμε... την πλάτη μας.
Το πιο τραγελαφικό της ιστορίας είναι όταν πια αυτή η γενιά γίνει η άρχουσα τάξη και φτάσει να κάνει απογόνους, θα κάνει ακριβώς τα ίδια που έκανε και η προηγούμενη. Η οποία επαναλάμβανε λάθη της προηγούμενης. Μπορεί να μην λέγεται δημόσιο ή οικονομικές σπουδές. Αλλά σίγουρα δεν θα αφήνει την παραμικρή εναλλακική λύση στην επόμενη γενιά που θα είναι υποχρεωμένοι (όπως και μεις είμαστε λίγο πολύ σήμερα) να ακολουθούμε την γραμμή που χαραχτηκε για μας χωρίς εμάς.
Στόχος του πιο πάνω άρθρου δεν είναι κατηγορήσει κανένα ούτε να πει τι είναι σωστό και τι όχι∙ δεν είμαι το αρμόδιο άτομο να το κάνει. Το μόνο που θέλω είναι να ξεδιπλώσω κάποιες σκέψεις που αφορούν που σημαντικά θέματα και που δυστυχώς λαμβάνονται αψήφιστα υπόψη.
Αν λοιπόν, τα πιο πάνω αληθεύουν και όντως οι εναλλάκτικές που έχουμε είναι πολύ περιορισμένες τότε έχουμε υποχρέωση να προβληματιστούμε όλοι. Και ο προβληματισμός είναι απαραίτητος πριν προβούμε σε οποιαδήποτε ενέργεια γιατί μόνο όταν έχουμε μελετήσει προσεκτικά το θέμα μπορούμε να φέρουμε αποτελέσματα. Αν λοιπόν η ΤΙΝΑ είναι καλό να υπάρχει, τότε ας συνεχίσουμε την παράδοση. Αν όχι τότε ας βάλουμε ένα επιπλέον άρθρο στο χάρτη των δικαιωμάτων «το δικαίωμα στην εναλλακτική επιλογή». Αλλά πρώτα ας προβληματιστούμε.